>บางครั้งเราก็หวาดกลัวที่จะอยู่คนเดียวได้อย่างไม่น่าเชื่อ
>เพราะความเคยชิน ที่ต้องมีใครสักคนอยู่ข้างๆ
>เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ไม่อาจขาดไป
>
>ไม่กล้านึกภาพที่ต้องใช้ชีวิต... ชีวิตอยู่เพียงลำพัง
>กลัวว่าจะไม่อาจแก้ปัญหาไม่อาจเผชิญหน้า
>และกลัวว่าจะเหงา
>
>
>หลายคนจึงดันทุรังที่จะยืนอยู่ด้วยกันจับมือกันไว้ทั้งๆ
>ที่ดวงตามองไปคนละทางหัวใจอยู่กันคนละที่
>ถามว่า...นาทีนั้นความรักอยู่ที่ไหน
>ความสุขอยู่ตรงไหน เมื่อทุกนาทีที่ผ่านไปมีเพียงความอดทน
>เพื่อประคับประคองการ อยู่ร่วมกันเอาไว้แค่นั้น
>
>จะมีประโยชน์อะไร หากรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่วันใดวันหนึ่งก็ต้องมาถึง
>จะมีประโยชน์อะไร ถ้ามือสองมือที่จับกันจะอุ่นเพียงมือเดียว
>และอุ่นกันคนละครั้ง
>
>
>ปล่อยมือออกจากกัน
>ให้หัวใจได้เดินทางออกจากกันไปเรียนรู้อะไรต่างๆ ตามลำพัง
>เมื่อเวลาผ่านไปหัวใจเริ่มคุ้นเคย หัวใจอาจจะอบอุ่นอีกครั้ง
>การที่เราจะคบหาหรือรู้จักใครสักคน
>ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ควรท่อง
>ควรจำไว้อยู่เสมอก็คือ คน เป็นสิ่งมีชีวิต
>ที่มีทั้งด้านบวก และด้านลบ อยู่ในนั้น
>
>
>อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป
>เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว
>
>อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป
>เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น
>
>อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป
>เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลา ของความเป็นส่วนตัว. . . คนเดียว
>
>อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงคน 1 คนมากเกินไป
>เพราะนั่นจะทำให้เค้า ไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง
>
>อย่าควบคุมชีวิตคน 1 คนมากเกินไป
>เพราะมนุษย์มักจะหาวิธีการแทรกตัว เพื่อออกมาจากกฎที่ถูกกำหนด
>
>อย่าบีบบังคับคน 1 คนมากไปกว่านี้
>เพราะถ้าคนๆ นั้น หลุดจากภาวะบีบบังคับมาได้
>คุณจะกลายเป็นคนที่ถูกหันหลังให้ในทันที